Zamek w Pszczynie to jedna z najciekawszych rezydencji na Śląsku, w której zachowało się około 80% oryginalnego wyposażenia. Poznaj historię zamku, zobacz jego najważniejsze wnętrza, wybierz się na spacer po Parku Pszczyńskim i sprawdź informacje praktyczne.
Pszczyna – miasto z wyjątkowym zamkiem Pszczyna to miasto położone w województwie śląskim , na południu Polski, około 40 km od Katowic. Choć można tutaj znaleźć kilka ciekawych miejsc, to właśnie Zamek Hochbergów jest najważniejszym punktem na mapie miasta i miejscem, od którego warto rozpocząć zwiedzanie. Dawna rezydencja książęca przyciąga przede wszystkim świetnie zachowanymi wnętrzami, w których zachowało się około 80% oryginalnego wyposażenia z przełomu XIX i XX wieku . Dzięki temu podczas wizyty można zobaczyć, jak wyglądała dawna rezydencja arystokratyczna i lepiej wyobrazić sobie życie jej mieszkańców.
Samo zwiedzanie zamku zajmuje około 2 godzin , a obiekt można zwiedzać indywidualnie lub z przewodnikiem. Wybierając drugą opcję, można poznać więcej historii związanej z zamkiem, jego mieszkańcami oraz znajdującymi się tutaj zabytkowymi wnętrzami. Muzeum Zamkowe w Pszczynie powstało w 1946 roku , a fakt, że zamek uniknął większych zniszczeń podczas działań wojennych, sprawił, że do dziś możemy oglądać dużą część jego historycznego wyposażenia.
Podczas zwiedzania przechodzimy przez kolejne reprezentacyjne pomieszczenia, apartamenty i prywatne wnętrza dawnej rezydencji Hochbergów. Zachowały się tutaj oryginalne meble, lustra, boazerie, porcelana oraz wiele innych elementów wystroju. Dzięki temu każde pomieszczenie wygląda nieco inaczej i pokazuje inną część życia mieszkańców zamku.
Ciekawostka: W Zamku w Pszczynie zachowało się oryginalne wyposażenie i meble, które sprawiają, że jest on obecnie jednym z najcenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej w Polsce.
Hol na parterze Sufit nad schodami paradnymi Pierwsze piętro Pierwsze piętro Salon wielki Biblioteka
Sala Lustrzana Jednym z najbardziej efektownych wnętrz jest Sala Lustrzana , która zajmuje wysokość aż dwóch kondygnacji. Powstała w latach siedemdziesiątych XIX wieku i od razu zwraca uwagę swoją wielkością oraz reprezentacyjnym charakterem. Nazwa sali pochodzi od dwóch ogromnych luster, z których każde ma około 14 m² powierzchni . Umieszczono je naprzeciwko siebie na wschodniej i zachodniej ścianie, dzięki czemu jeszcze bardziej podkreślają przestronność pomieszczenia.
Dawniej Sala Lustrzana pełniła funkcję jadalni , dlatego znajdował się tutaj również marmurowy bufet. Dziś na bufecie można zobaczyć popiersia, ale zachowane elementy wyposażenia nadal pozwalają wyobrazić sobie, jak wyglądały organizowane tutaj przyjęcia. Jest to jedno z tych pomieszczeń, przy których warto zatrzymać się na chwilę i dokładniej przyjrzeć się detalom wystroju.
Apartament gościnny i Sypialnia Żółta W czasie zwiedzania można również zobaczyć apartament gościnny , w którym znajduje się między innymi łazienka pełniąca jednocześnie funkcję garderoby. Pomieszczenie jest dość charakterystyczne, ponieważ całą południową ścianę zajmuje duża biała szafa z lustrami na drzwiach . To jeden z przykładów tego, jak w dawnej rezydencji łączono funkcjonalność z dekoracyjnym charakterem wnętrza.
W skład apartamentu wchodzi również Sypialnia Żółta , która swój obecny wygląd uzyskała na początku XX wieku. Pierwotnie była to sypialnia księżnej Marii von Hochberg . Nazwa pomieszczenia związana jest oczywiście z jego wystrojem, a całość pokazuje bardziej prywatną stronę życia mieszkańców zamku. W przeciwieństwie do reprezentacyjnych sal jest to wnętrze bardziej kameralne, przeznaczone do codziennego użytku.
Salon Wielki Jednym z najważniejszych pomieszczeń reprezentacyjnych jest Salon Wielki , znajdujący się na osi zamku. Jego położenie oraz wielkość od początku podkreślały jego szczególne znaczenie. Było to miejsce przeznaczone przede wszystkim do oficjalnego przyjmowania gości, organizowania spotkań i recepcji .
Dawniej wnętrze nazywano również salonem muzycznym , co wskazuje na jego dodatkową funkcję. Nie był to więc zwykły pokój wypoczynkowy, ale przestrzeń, w której życie towarzyskie rezydencji miało swój bardziej oficjalny charakter. Podczas zwiedzania warto zwrócić uwagę na układ pomieszczenia i jego reprezentacyjny wystrój.
Biblioteka Kolejnym ciekawym miejscem jest Biblioteka , która ma zupełnie inny charakter niż duże sale reprezentacyjne. Ściany pomieszczenia pokrywa boazeria wykonana z drewna orzechowego , nadająca wnętrzu bardziej kameralny wygląd. W dwóch oszklonych szafkach znajduje się niewielki księgozbiór.
To właśnie takie pomieszczenia pokazują, że zamek nie był wyłącznie miejscem organizowania wystawnych przyjęć. Była to przede wszystkim rezydencja, w której jej mieszkańcy spędzali również zwykłe dni, odpoczywali, czytali czy spotykali się w mniejszym gronie. Biblioteka dobrze pokazuje tę bardziej prywatną stronę życia na zamku.
Salon Narożny W dalszej części trasy znajduje się Salon Narożny , który pełnił funkcję męskiego salonu. Wcześniej w tym pomieszczeniu znajdował się pokój bilardowy , co pokazuje, że wnętrze służyło przede wszystkim wypoczynkowi i spędzaniu wolnego czasu.
Podczas zwiedzania można tutaj zobaczyć również cenną porcelanę . W połączeniu z zachowanym wystrojem daje ona wyobrażenie o sposobie urządzania prywatnych pomieszczeń książęcej rezydencji. Salon jest ciekawym przykładem wnętrza, które miało bardziej swobodny charakter niż reprezentacyjne sale przeznaczone do oficjalnych spotkań.
Sypialnia Cesarza Jednym z najbardziej charakterystycznych wnętrz jest Sypialnia Cesarza . Jej najważniejszym elementem jest znajdujące się w centralnej części pomieszczenia złocone łoże z baldachimem z początku XX wieku . Już sam wygląd łóżka pokazuje, jak dużą wagę przywiązywano wówczas do wystroju prywatnych apartamentów.
Nazwa pomieszczenia przypomina również o związkach pszczyńskiej rezydencji z europejskimi dworami i arystokracją. Podczas zwiedzania warto zwrócić uwagę nie tylko na samo łoże, ale również na pozostałe elementy wyposażenia i sposób urządzenia całego pomieszczenia. To właśnie takie szczegóły sprawiają, że spacer po zamku pozwala lepiej zrozumieć, jak wyglądało życie jego dawnych mieszkańców.
Zwiedzanie wszystkich tych pomieszczeń pokazuje, jak różne funkcje pełnił Zamek w Pszczynie . Obok ogromnych sal przeznaczonych na oficjalne uroczystości znajdowały się tutaj biblioteki, salony, sypialnie i apartamenty gościnne. Co ważne, wiele elementów wyposażenia zachowało się w bardzo dobrym stanie, dzięki czemu podczas zwiedzania można zobaczyć nie tylko samą architekturę, ale również autentyczny charakter dawnej książęcej rezydencji .
Wnętrza zamku – galeria
Apartament cesarski Apartament cesarski Sypialnia Cesarza Sala lustrzana Sala Lustrzana Pokój gościnny Łazienka w apartamencie gościnnym Apartament księżnej Daisy Salon narożny Salon wielki nazywany muzycznym Salon wielki nazywany muzycznym Biblioteka Apartamenty i pokoje w zamku w Pszczynie
Historia Zamku w Pszczynie Historia Zamku w Pszczynie sięga I połowy XV wieku . Początkowo była to przede wszystkim budowla o charakterze obronnym. W czasach Heleny Korybutówny (1424-1449) zamek miał gotycką formę i był potężną czworoboczną budowlą składającą się z dwóch części z wieżami, które połączono murami. Całość dodatkowo zabezpieczały wał ziemny i fosa , dlatego ówczesna rezydencja znacznie różniła się od pałacowego charakteru, jaki możemy zobaczyć dzisiaj.
Na przełomie XV i XVI wieku Pszczyną władał książę cieszyński Kazimierz II , a później dobra przeszły w ręce węgierskiej rodziny Turzonów . Kolejna ważna zmiana nastąpiła w 1548 roku , kiedy państwo pszczyńskie otrzymał biskup wrocławski Baltazar Promnitz . Rozpoczął się wtedy okres, który na wiele lat zmienił wygląd zamku.
Od gotyckiej warowni do rezydencji Czasy Promnitzów, trwające od 1548 do 1765 roku , były okresem stopniowego przekształcania dawnej budowli obronnej w wygodną i reprezentacyjną rezydencję. Gotycki zamek przebudowywano w duchu renesansu, a po 1737 roku nadano mu bardziej barokowy charakter. Zmieniała się więc nie tylko sama architektura, ale również funkcja budowli. Zamek przestawał być przede wszystkim miejscem obronnym, a coraz bardziej stawał się siedzibą właścicieli dóbr pszczyńskich.
W 1765 roku Pszczyna ponownie zmieniła właścicieli. Dobra przejęli książęta Anhalt-Köthen-Pless , którzy również pozostawili po sobie ślad w historii rezydencji. Przekształcili między innymi dawny zwierzyniec w park i wznieśli kolejne budowle w jego otoczeniu. Dzięki tym zmianom zamek zaczął funkcjonować jako większy zespół pałacowo-parkowy, a nie tylko pojedyncza budowla.
Czasy Hochbergów Po wygaśnięciu książęcej linii Anhaltów Köthen-Pless dobra pszczyńskie przejął Hans Heinrich X, hrabia von Hochberg z Książa na Dolnym Śląsku. W ten sposób rozpoczął się okres, który szczególnie zapisał się w historii rezydencji. Rodzina Hochbergów należała do najzamożniejszych rodów arystokratycznych na Śląsku, a oprócz Pszczyny posiadała również słynny Zamek Książ .
Po Hansie Heinrichu X dobra przejął jego syn Hans Heinrich XI (1833–1907) . To właśnie on najdłużej władał Pszczyną, bo aż 52 lata . W latach 1870-1876 przeprowadził kolejną dużą przebudowę zamku. To właśnie z tego okresu pochodzi znaczna część reprezentacyjnego charakteru rezydencji, który możemy podziwiać podczas dzisiejszego zwiedzania.
Po śmierci Hansa Heinricha XI majątek przeszedł na jego syna, księcia Hansa Heinricha XV (1861–1938) . Z jego osobą związana jest również jedna z najbardziej znanych postaci w historii zamku, jego żona Maria Teresa Olivia Cornwallis-West , nazywana Daisy . Była Angielką i słynęła ze swojej urody oraz życia towarzyskiego. Po ślubie w Londynie przyjechała do Pszczyny, gdzie spędziła wiele lat.
Ciekawostka: Księżna Daisy uważana jest za jedną z najpiękniejszych kobiet swojej epoki. Na rynku w Pszczynie, niedaleko wejścia do zamku, znajduje się jej ławeczka i posąg; liczne jej portrety i fotografie znajdują się też na samym zamku.
Zamek podczas I wojny światowej W czasie I wojny światowej zamek odegrał zupełnie inną rolę niż wcześniej. W latach 1914–1917 stał się cesarską Główną Kwaterą i siedzibą sztabu wojsk niemieckich. W Pszczynie przebywali wówczas przedstawiciele niemieckiego dowództwa, a zamek znalazł się w centrum ważnych wydarzeń związanych z działaniami wojennymi.
Po zakończeniu wojny sytuacja polityczna na Górnym Śląsku zaczęła się zmieniać. W wyniku plebiscytu w 1922 roku Pszczyna została włączona do odrodzonego Państwa Polskiego . Zamek i dobra pszczyńskie znalazły się tym samym w nowych realiach politycznych.
Ostatnie lata przed powstaniem muzeum W 1936 roku w pszczyńskim parku powstała nowa nekropolia, która stała się miejscem pochówku członków rodziny. Znajdują się tutaj między innymi groby księcia Hansa Heinricha XV oraz jego najmłodszego syna Bolka .
Kilka lat później zamek ponownie znalazł się w centrum dramatycznych wydarzeń związanych z wojną. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Pszczyny w lutym 1945 roku w zamku urządzono szpital. Mimo wojennych zawirowań sama budowla oraz jej wyposażenie przetrwały. Ocalały między innymi ogromne kryształowe lustra oraz wyposażenie reprezentacyjnych pomieszczeń, które możemy oglądać podczas dzisiejszego zwiedzania.
Ważną datą w powojennej historii zamku był 9 maja 1946 roku , kiedy obiekt został udostępniony zwiedzającym. Początki muzeum były jednak bardzo skromne. Pierwsza ekspozycja zajmowała tylko kilka pomieszczeń na pierwszym piętrze, gdzie zgromadzono zachowane przedmioty sztuki zdobniczej.
Z biegiem lat ekspozycja była rozwijana, a kolejne pomieszczenia udostępniano zwiedzającym. Dzisiaj Zamek w Pszczynie jest jednym z najlepiej zachowanych wnętrz rezydencjonalnych w Polsce , a jego największą wartością jest właśnie autentyczne wyposażenie. Około 80% wyposażenia z przełomu XIX i XX wieku zachowało się na swoim miejscu , dzięki czemu podczas zwiedzania można zobaczyć nie tylko samą budowlę, ale również wnętrza bardzo zbliżone do tych, które oglądali dawni mieszkańcy zamku.
Ciekawostka: W 1995 Zamek Pszczyński otrzymał brązowy medal organizacji Europa Nostra z siedzibą w Hadze za pieczołowite odtworzenie wnętrz zamku z ich wyposażeniem, oparte na wnikliwych historycznych badaniach.
Wyposażenie w pomieszczeniach
Ciekawostka: Park pszczyński nazywany angielskim, uznawany jest za najpiękniejszy na Górnym Śląsku.
Dziedziniec zamku
Brama Wybrańców Jednym z ciekawszych zabytków znajdujących się przy Zamku w Pszczynie jest Brama Wybrańców , nazywana również budynkiem Warty. Została wzniesiona w 1687 roku i jest obecnie uznawana za najstarszy zachowany budynek zespołu pałacowego , który przetrwał w niemal niezmienionym kształcie. Nad bramą wjazdową można zobaczyć herby fundatorów, które przypominają o dawnych właścicielach rezydencji.
Budynek pełnił przede wszystkim funkcję wartowni. Służyła tutaj straż pałacowa nazywana wybrańcami . Byli to specjalnie wybierani strażnicy, którzy musieli umieć posługiwać się bronią. Rekrutowano ich głównie spośród mieszkańców Pszczyny i najbliższej okolicy. Ich zadaniem była ochrona zamku oraz pilnowanie wjazdu do rezydencji.
Z budynkiem związana jest również ciekawa legenda o Eliaszu i Pistułce . Według podania pierwszymi wybrańcami miało być dwóch ułaskawionych przez księcia zbójników. Ich postacie zostały później przedstawione w kamiennych rzeźbach, które do dziś można zobaczyć przy bramie i które symbolicznie strzegą wejścia do zamku. Straż pałacowa funkcjonowała tutaj aż do około 1875 roku .
Oficyna Dworska Niedaleko zamku znajduje się również Oficyna Dworska , czyli budynek związany z codziennym funkcjonowaniem całej rezydencji. Jest to murowany, otynkowany budynek o dwóch piętrach, który powstał w miejscu wcześniejszego muru obronnego . Jego początki sięgają przełomu XVII i XVIII wieku, kiedy wzniesiono tutaj stajnie oraz pomieszczenia przeznaczone dla służby zamkowej.
W XIX wieku budynek został nadbudowany o jedno piętro , a swoją obecną formę uzyskał w wyniku przebudowy przeprowadzonej po 1869 roku . Oficyna nie była więc reprezentacyjną częścią rezydencji, ale pełniła ważną funkcję zaplecza zamku. Znajdowały się tutaj między innymi mieszkania dla osób pracujących w rezydencji.
Oba budynki dobrze pokazują, że zespół zamkowy w Pszczynie to nie tylko sam pałac i jego reprezentacyjne wnętrza. Brama Wybrańców oraz Oficyna Dworska przypominają o codziennym funkcjonowaniu dawnej rezydencji , jej ochronie, służbie oraz całym zapleczu potrzebnym do prowadzenia książęcego dworu.
Park Pszczyński Po zwiedzeniu zamku warto wybrać się na spacer po Parku Pszczyńskim , który jest jednym z najciekawszych założeń parkowych na Górnym Śląsku. Cały park zajmuje około 156 hektarów i rozciąga się wzdłuż rzeki Pszczynki. Przepływająca przez park rzeka tworzy system stawów, kanałów i rozlewisk, dzięki czemu spacer ma zupełnie inny charakter niż zwiedzanie samego zamku.
Park podzielony jest na trzy części: Park Zamkowy, Park Dworcowy oraz Park Zwierzyniec . Jego historia sięga XVI wieku, kiedy w pobliżu zamku znajdowały się między innymi ogrody warzywne. Z czasem założenie zaczęło nabierać bardziej reprezentacyjnego charakteru. W XVIII wieku dawny późnorenesansowy park użytkowo-ozdobny został przekształcony, natomiast jego obecny wygląd związany jest przede wszystkim z II połową XIX wieku , kiedy urządzono go w stylu angielskim jako park krajobrazowy.
Zamiast regularnych rabat i geometrycznych alejek pojawiły się wtedy malownicze skupiska drzew i krzewów, otwarte łąki, stawy z wysepkami, rozlewiska oraz kanały . Nad wodą powstały również charakterystyczne łukowate mostki, a w różnych częściach parku pojawiły się niewielkie elementy architektury ogrodowej. Brzegi stawów i kanałów obsadzano drzewami, tworząc widoki, które miały wyglądać jak naturalny krajobraz.
Spacerując po parku, można zobaczyć wiele okazałych drzew, wśród których wyróżniają się dęby, kasztanowce, lipy, buki, graby, modrzewie i tulipanowce . Wiosną i latem uwagę zwracają również liczne krzewy, wśród których znajdują się między innymi rododendrony i azalie . Dzięki dużej powierzchni oraz różnorodności roślin park jest dobrym miejscem nie tylko na krótki spacer po zwiedzaniu zamku, ale również na spokojniejsze spędzenie czasu wśród zieleni.
Pawilon herbaciany Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc w Parku Zamkowym jest Pawilon herbaciany , nazywany również herbaciarnią. Został wybudowany w XIX wieku na niewielkiej wyspie, do której prowadzi łukowaty mostek . Sam pawilon ma owalny kształt i orientalną formę, która wyróżnia go spośród pozostałej architektury parku.
Jak sama nazwa wskazuje, miejsce to służyło dawniej do picia herbaty i odpoczynku w otoczeniu parkowej przyrody . Nie był to więc wyłącznie ozdobny element założenia, ale miejsce, w którym można było spędzać czas, podziwiając otaczający krajobraz. W pobliżu pawilonu znajdują się również niskie stoły wykonane z piaskowca. W późniejszym okresie część z nich wykorzystano jako postumenty pod parkowe rzeźby.
Cmentarz Anhaltów W parku znajduje się również Cmentarz Anhaltów , związany z książętami Anhalt-Köthen-Pless, którzy byli właścicielami Pszczyny w latach 1765–1846 . Nekropolia powstała około 1820 roku , prawdopodobnie z inicjatywy księcia Henryka Anhalta. Jej utworzenie miało uporządkować znajdujące się wcześniej w różnych miejscach parku groby jego rodziców i rodzeństwa.
Na terenie nekropolii znajduje się pięć jednakowych płyt z piaskowca , umieszczonych nad wykonanymi z cegły kryptami grobowymi. Obok nich znajduje się również wysoki postument z ceglaną kryptą wykonaną z piaskowca. Na jej szczycie umieszczono krzyż, wokół którego owinięty został miedziany wąż. Motyw ten nawiązuje do biblijnej historii Mojżesza i w chrześcijańskiej symbolice był interpretowany jako zapowiedź męki i zmartwychwstania Chrystusa.
Piwnica lodowa Ciekawym, choć mniej oczywistym elementem parkowej architektury jest Piwnica lodowa , nazywana również lodownią. Powstała pod koniec XIX wieku i została zaprojektowana na planie ośmioboku. Jej wygląd nawiązuje do neoromantycznej architektury ogrodowej , dlatego bardziej przypomina niewielką budowlę parkową niż zwykłe pomieszczenie gospodarcze.
Jej funkcja była jednak bardzo praktyczna. Wewnątrz przez cały rok przechowywano lód wycinany zimą z pobliskich stawów , który wykorzystywano później do chłodzenia żywności i napojów. Pierwotnie na szczycie lodowni znajdował się również taras przeznaczony dla orkiestry pałacowej. Prowadziły na niego zewnętrzne, metalowe schody spiralne.
Groby Hochbergów na Kukułczym Wzgórzu Na niewielkim wzniesieniu nazywanym Kukułczym Wzgórzem znajdują się groby członków rodu Hochberg von Pless. Pochowano tutaj Jana Henryka XV , ostatniego właściciela Pszczyny, który zmarł w 1938 roku, oraz jego syna hrabiego Bolka von Hochberga , zmarłego w 1936 roku.
Groby znajdują się właśnie tutaj, ponieważ z przyczyn proceduralnych szczątki obu nie zostały przeniesione do rodowej siedziby w Książu. To spokojne i nieco oddalone od głównych alejek miejsce jest kolejnym punktem, który przypomina o historii dawnych właścicieli zamku.
Chińska Brama Przy ulicy Katowickiej, we wschodniej części Parku Zamkowego, znajduje się Chińska Brama . Została wybudowana w 1902 roku , a data ta zachowała się na jej murze. Pierwotnie była częścią ogrodzenia otaczającego cały park.
Jej forma nawiązuje do chińskich bram , które wznoszono między innymi po to, aby podkreślić atrakcyjny widok lub zaakcentować ważne miejsce. Jest to pozostałość po romantycznej architekturze parkowej i jednocześnie jedyny zachowany element pierwotnego neoromańskiego ogrodzenia Parku Zamkowego w Pszczynie .
Widok na zamek Dziedziniec zamku Cmentarz rodziny Anhaltów Piwnica lodowa Piwnica lodowa Krypta przy grobowcu Anhaltów Kukułcze wzgórze – grobowiec Hochbergów Pawilon herbaciany Pawilon herbaciany Brama chińska z 1902 r. Park pszczyński
Informacje praktyczne
Strona Internetowa – zobacz
Godziny otwarcia – Zamek jest nieczynny w poniedziałki . Od września do listopada 2026 roku muzeum jest otwarte we wtorki w godzinach 10:00-15:00 , od środy do piątku 9:00-16:00 , a w soboty i niedziele 10:00-17:00 . Ostatnie wejście możliwe jest odpowiednio godzinę przed zamknięciem. W grudniu i styczniu muzeum jest zamknięte z powodu przerwy porządkowo-konserwatorskiej. Przed wizytą warto sprawdzić aktualne godziny na stronie muzeum, szczególnie w okresach świątecznych.
Bilety – W 2026 roku bilet normalny na zwiedzanie wnętrz XIX i XX-wiecznych kosztuje 50 zł , a ulgowy 30 zł. Zwiedzanie tej ekspozycji zajmuje około 80 minut . Można również kupić osobny bilet do Zbrojowni: 15 zł normalny i 10 zł ulgowy.
Gdzie kupić bilety – Kasy biletowe znajdują się w Bramie Wybrańców , sąsiadującej z Rynkiem. Bilety można również kupić w biletomacie znajdującym się w zamku oraz przez internet. Ciekawą opcją jest wtorek, kiedy wstęp do części ekspozycji jest bezpłatny . Tego dnia zwiedzanie odbywa się bez przewodnika, a liczba darmowych wejściówek jest ograniczona do 400 sztuk . Bilety należy pobrać w kasie zamkowej.
Jak zwiedzać zamek – Zamek można zwiedzać indywidualnie , bez konieczności wcześniejszej rezerwacji. W salach znajdują się informacje dotyczące ekspozycji, a dodatkowo można skorzystać z audioprzewodnika lub aplikacji mobilnej. Audioprzewodnik po wnętrzach kosztuje 10 zł, natomiast aplikacja mobilna 6 zł. Możliwe jest również zwiedzanie z przewodnikiem, ale w tym przypadku wymagana jest wcześniejsza rezerwacja , najlepiej co najmniej dwa tygodnie przed planowaną wizytą. Oprowadzanie po samych wnętrzach trwa około godziny, natomiast zwiedzanie wnętrz wraz z pozostałymi ekspozycjami około dwóch godzin.
Parking – Muzeum nie posiada ogólnodostępnego parkingu . Najbliższe parkingi znajdują się przy ulicach Wojska Polskiego, Żorskiej i Chrobrego , około 500 metrów od zamku . Na dziedzińcu zamkowym oraz przy Stajniach Książęcych znajduje się po jednym miejscu parkingowym dla osób z niepełnosprawnością. Parkingi w Pszczynie Mapy Google Ile czasu na zwiedzanie – Na zwiedzanie samych wnętrz warto przeznaczyć około 1,5-2 godzin , szczególnie jeśli chcecie spokojnie obejrzeć wyposażenie i zrobić zdjęcia. Jeśli planujecie dodatkowo Zbrojownię, Stajnie Książęce oraz spacer po Parku Pszczyńskim, najlepiej zaplanować na całą wizytę kilka godzin .
